DSC_0885

Niet vertrokken met de camera’s van ‘Ik Vertrek’ op de hielen. Italië is voor hen beiden (Eelco, Nederlander; Karin, Duitse) een oude – en af en toe gecompliceerde – liefde. Eelco studeerde hier geschiedenis in de jaren ’80 in de hoop zo beter de gekte van dit mooie land te begrijpen en stuurde vanaf 1989 als correspondent vanuit Rome kilometers tekst met uitleg naar het thuisfront.

Karin had zich in die jaren ’90 het niet geringe doel gesteld om kleine Romeintjes Engels en Duits bij te brengen op een Vrije School, een rariteit in Italië en alleen gepropageerd door (ex)mevrouw Berlusconi…. Ze liepen elkaar tegen het lijf in Rome in 1997 bij een tentoonstelling en trekken sindsdien gezamenlijk op.

In 1998 naar Nederland, Den Haag, en in 2000 weer weg: naar Afrika, Pretoria, waar Eelco weer als (Afrika)correspondent aan het werk ging en Karin zich bezig hield met onder andere Aids-weesjes en, in 2002, onze Max op de wereld zette.

Na een korte stop in Nederland, kriebelde het weer en in 2006 werd besloten tot een terugkeer naar Italië: niet naar Rome, maar naar ‘een huis op de heuvel’, ofwel genieten van de legendarisch Italiaanse provincie en de ‘campagna’. Ze vonden dat hier aan het Meer van Trasimeno, een prachtig oud ‘casale’ met bijna vijf hectare grond dat ze sindsdien aan het vervolmaken zijn. Eerst hadden ze één appartement (‘Cielo’) in de verhuur, na de verbouwing kwam ook het

tweede, en laatste, beschikbaar, die de naam ‘Terra’ kreeg.

Eelco is blijven schrijven maar sinds anderhalf jaar vooral wijnboer. Karin is makelaar geworden, beëdigd en wel, en Max is na de kleuter- lagere en middenschool te hebben doorlopen nu begonnen op de Italiaanse ‘high school’ in Cortona. Hij is  vijftien, aan zijn derde land en vierde taal bezig, en had ook hier geen inburgeringcursus nodig. Speelt graag gastheer, maar ook met hond Otto, die zijn naam in het asiel meekreeg en steevast voor verwarring zorgt bij de Italianen. En dan is er nog Vasco, rood en mysterieus, zoals het een kater betaamt.